...January 30, 2007 9:40 pm

ikastenUnibertsitatean egotearen momenturik desatseginenak, latzenak eta deserosoenak… beti izango dira azterketa garaietakoak.

Urduritasuna, apunteak, aurreikusiak ez diren loaldiak, kezkak, asmo onak, zalantza anitz, lan amaigabeak, paranoiak, azken orduko agobioak, negarrak, gaupasak…

Hauek guztiak azterketak bukatu ondoren desagertzen dira berehala, eta eskerrak! bestela a zelako ikasturtea izango zen gurea, beti larrituta, beti nazkatuta… uff!! Ikasleak garela, baina ez tontoak!

Disfruta dezagun lau urte hauetaz, aspaldiko parteko zelaietan hartutako eguzkiaz, goza dezagun klaseko lagunegaz (ez dakizue *batzuei zenbat botako zaituztedan faltan), kafetegi nagusiko txutxu-mutxuetaz, poztu gaitezen botatako barre-algaretaz eta azken finean bizitako momentu on guztietaz!

Animo, ni bezala oraingo egunotan apurbet estresauta dabiltzan orori! Etzaitezte ni bezala desesperatu, jejeje!

Muxutxu bat lagunoi! Zuri ere!

*Aizpea, Lasarten bisitan izango nauzularen hitza eman dizut gaur goizean, beraz ziur egon zaitez promesa beteko dudala. Irrikitan nago! Aix… ze egingo neban ni nire Txapitas Amitas gabe…!? Bat eta bi!!

Gogoetak, ZuentzatJanuary 27, 2007 11:23 pm

Urruti izan arren bertan sentitzen zaitut
ororen gainetik maitasunak batzen gaitu,
eta biharko egunean besarkatu nazazu
ta arren inoiz ere, enazazu askatu…

        ibilbidea

Pasartea: Hain gertu kantatik aterata
Letra: Antton
Diskoa: Antton&

ZuentzatJanuary 26, 2007 12:41 am

zoragarria

Beti besteoi laguntzeko prest agertzen zarelako…
sekulako begirada ederra eta sakona duzulako…
oso oso oso moñoña zarelako…
nire tokian jartzen hagitz ondo dakizulako, enpatikaa!
kanpotik eta barrutik politta zarelako…
eskatu eta nahibeste laztanak ematen badakizulako…
izugarri atsegina zarelako…

reketemuaaaaa!!

MusikaJanuary 23, 2007 11:54 pm

Kerobia talde nafarra pasaden urriaren 16an argitaratutako Rose Escargot diskatik aterata dago abesti hau. Ikaragarri polita iruditzen jat kanta, eta ez letragatik bakarrik, baizik eta lagun batek esan zidalako Buruerahileen farola entzuten zuenean nitaz oroitzen zela, ni nentorkiola burura. Ordutik hona beste zentzu hartu du abestiak.

Gainera nire bizitzaren momentu ederrenetariko baten egon da presente soinu bandarena eginez. Beraz, arrazoi batetik ez bada inportantea beste batetik dut argumentu nahiko niretzako seigarren kanta honek duen garrantzia aldarrikatzeko.

Guk biok munduko istorio zoragarrienaburuerahileen aurkia
idatziko dugu,
farolen argizpiak ez bezela;
zer sentituko da hain bakarrik?

Gabetan izarrak irakurriko dizkizut
haur txikien ipuinak bailiran;
arropak ilusioen ondoan eskegiko ditugu
denborak lehortu ditzan.

Guzti hau amaitu bitartean
antzeztu dezagun tokatu zaigun papera,
hainbeste buruerahileren artean
bihotza salgai jarri dut nik
gogoratzearen truke.

Bidailagun eskubidea daukazu
zoriontsu izan eta bizitzeko;
baietz esango nuke
kaletik ondo ikusten zaizu,
egia esan, inoiz baino hobe…

AlbisteakJanuary 22, 2007 3:39 pm
Un estudio demuestra que un buen abrazo puede curar

abrazo lateralAlgunos optan por el yoga, otros por la meditación, otros por los spas… son muchas las fórmulas para la búsqueda del bienestar que se han puesto de moda. Sin embargo, un estudio de la Universidad de Carolina del Norte sostiene que la mejor terapia para hacernos sentir mejor y garantizar una vida larga es el método más antiguo que existe: un abrazo.

 

Según los científicos, ese contacto físico estimula la producción de una hormona llamada oxitocina, que a su vez promueve el deseo de tocar y ser tocado. La oxitocina es conocida como “la hormona de la confianza” y es la primera víctima del estrés.
abrazo tatuadoA los voluntarios del estudio se les testaron los niveles de presión sanguínea, oxitocina y cortisol, la hormona del estrés. Después los sentaron en una habitación con su pareja, agarrándose las manos. Proyectaron un video romántico de cinco minutos, seguido de dos minutos de charla sobre su mejor momento como pareja. Al final, se abrazaron. El resultado: descenso notable del nivel de estrés.

Publicado en: El Semanal nº 933
Texto: Lourdes Gómez

Post dedicado a los "oxitocíticos" como yo.

Gogoetak, Musika, ZuentzatJanuary 20, 2007 11:48 pm

                  Bonberenean gau zoragarria

Duela 3 hilabete izan zen Tolosako Bonberenea Gaztetxean EtxE eta Kerobia taldeen kontzertuak. Bi taldeak ditut gogoko, gehiegi atsegin ditut egia esatearren, baina ezin det hori ebitatu.

Gau zoragarria izan zen hura, denbora asko itxaroten egon nintzena eta azken momentuan bertaratzeko aukera izan nuena. Zera, oso zaila egiten zitzaidan Tolosaraino jutea, Bizkaia ta Gipuzkoaren arteko loturak ez direlako… bikainak precisamente; beraz astebete luzez “ordutegi eta garraio eskemak” egin ondoren, amaieran lagun bat (Naitxo, Ander eta Maitarekin) ni eroateko agertu zen prest. Tolosarako bidea hartu genuen ondoren.

Kontzertuak bizi izan nituen, izugarri disfrutatu neban abesten eta erritmoa jarraitzen… Orgasmikoak benetan! Lagun ezin hobez inguratuta, jakinda gau hori nola edo hala markatu egingo ninduela… ains! jeje!
Eta horrela izan zen, urriaren 20tik gaur egunera gauzak onera aldatu direlako. Alaitsuago nabil, horretarako pizgarriak baditudalako, nire alboan pertsona paregabeak daudela badakidalako, zoriontsu sentitzen naizelako erabat.

Eta ni Bonberenean egotearen errudunak edo erantzule bakarrak Gontzal (Bilbo-Tolosa) eta Lander (Tolosa-Zalla) dira. Eskerrik asko bioi, bihotz bihotzez! Izugarriak zarete, e!

Muxutxu asko zor dizkizuet, muaaaaaaaaaa!!!

Eta emozioarekin jarraitzeko, hona hemen taldeok egindako emanaldiaren abestien zerrendak:

EtxE: zer esan? / zatoz nirekin / gero eta gehiago / hitzez eta musikaz / herri bat joan etorrian / etorkizuna / bakardatetik ihes / bera da / izar bat / Belfasteko ilargia / hor zaude / espaloian / hori da dena

Kerobia: Rose / Tina / maiatzak 6 / zauriz / weezer / ibrahim / O2 / esnatu naiz // strokes / berria / belarrira esan / garuna / felizitat / bastida / Rose II / Isburt

Eskerrik asko bi taldeei ere!

BerbakJanuary 18, 2007 2:00 am

MingainaBi aho erraldoi kale erdian,
jendea probokatzen.
Bi aho erraldoi
eta ezpain lodien arteko borroka.

Mingain bustiaren ausardia
ezpata bailitzan,
bestearen ezpaina zulatu nahirik,
bestearen ahoa ziztatu nahirik.

Bigarren mingaina,
borreroen arteko jolasa,
listua lapurtuz,
airea zapuztuz,
arnasa pitzatuz.
Bi aho erraldoi kale erdian.

Mingain ausarten borroka.


"Korapiloak"
(Elkarlanean, Donostia 2001)
Jasone Osoro

  • Eta gaiarekin jarraituz, muxu bat zuretzat!
  • GogoetakJanuary 17, 2007 10:53 pm

    Es bastante evidente que es el ojo nuestra principal ventana al mundo, la manera más habitual de percibir las cosas que ocurren a nuestro alrededor.
    Una imagen nos transmite muchísimas cosas, la interpretamos y le damos un nuevo significado, el nuestro particular. Son las imágenes las que nos remiten a otras, las que hacen volar nuestra imaginación.

    Pero son también las imágenes las que nos emocionan…
    Ver algo que llevas esperando durante mucho tiempo nos provoca esa sensación que pensabamos aun quedaba lejana. Incluso ver algo que no nos esperamos es motivo de sorpresa o enfado, reacciones involuntarias que nos hacen diferentes al resto, únicos.

    Es por eso que cuando algo sucede sin haberlo nosotros visto, se dice aquello de “Ojos que no ven… corazón que no siente”. ¿Corazón que no siente?

    Ojos que no venEstoy convencida de que muchos ciegos opinarán al igual que yo, que este refrán aplicado en práctica, algunas veces sí que puede resultar efectivo, pero no en todos los casos.
    Quiero decir que, parece cierto que si ocurre algo y no lo vemos nos hace menos daño que si lo percibiéramos directamente.
    Pero, ¿por qué esos sentimientos han de ser menos intensos que los que se producen al ver algo con nuestros propios ojos? ¿Quizá no ver la realidad nos proteje de sufrir más de lo necesario? Puede ser…

    Aunque por esa regla de tres, las personas ciegas o que han ido perdiendo visibilidad a lo largo de su vida, en teoría deberían ser menos sensibles frente a temas de guerra, desastres naturales, pobreza, atentados, masacres en institutos de EEUU (muy de moda ahora mismo), hambre…

    Pero al contrario de lo que teóricamente debiera ser, estas personas, visualmente limitadas, por lo general suelen tener el resto de los sentidos a flor de piel, mucho más desarrollados que una persona que ve correctamente. Y claro, tiene su lógica…
    El tacto, el olfato, el gusto y el oído se convierten entonces en sus cuatro mejores aliados. Sus compañeros del día a día, sus guías perceptivas e interpretativas. Acarician, huelen, saborean y oyen con más intensidad, hacen un análisis más profundo de las cosas y del entorno para captarlo, interpretarlo y dar una respuesta… y habitualmente (no siempre, pero…) cuando las impresiones sun buenas, disfrutan más de esa sensación que les producen las manos, la nariz, la boca, incluso los oídos. Aprecian más las texturas, los olores, los sabores y los sonidos…

    Abre los ojosY ahora el corazón, nuestro motor. ¿A cuál de los cinco sentidos quedará más ligado? Posiblemente a ninguno de ellos, cada persona establecerá un tipo de conexión particular entre su sentido más desarrollado y su corazón.

    Habrá quien excite al corazón cuando acaricia a otra persona, otros lo inquietarán al oler la colonia de la persona deseada, seguramente muchos le darán fuerza a través de un intenso sabor y la gran mayoría lo emocionarán al oir una canción, esa canción.

    Para amama, que me observa y me cuida desde donde quiera que esté.

    ZuentzatJanuary 15, 2007 2:11 pm

    Atzo nahiko liauta ibili nintzen egun osoan zehar… urteak betetzeak hori ekarri omen du ta (horregatik ezin izan neban blog-a eguneratu).
    Aurten 22, eta ez ditut txarrera hartu, halaber, hain ondo igaro zen eguna ez nintzela ezta urte bat gehiago gainean nuelaz konturatu ere.

    Egia esan, gertatu zitzaizkidan gauza asko ez nituen espero… mezuak, ezusteko deiak, sorpresaren bat, opari kuriosoak… ainsss! Sieskeee…!
    Oso oso oso berezia izan da dena (amak esan dit gaur goizean, atzo hagitz pozik heldu nintzela etxera) eta zuek horren errudunak zarete. Lagunduta sentitu naiz, babestuta momentu askotan, zoriontsu hainbatetan.

    Eta jakina, oso kontuan hartzen ditut urteko gainerako 364 egunak, horietan ere sentimendu ta jarrera pilo erakusten dizkidazuelako, onak eta txarrak, batzutan moskeatzen (jejeje!) eta bestetan pozten nautenak. Baina adi! Gehiago dira une atseginak akastunak baino, eh! jeje! Zer egingo neban nik zuek gabe… aaaains!

    Hortaz, ez dut modu argi eta sinpleagorik aurkitzen zuoi eskerrak emoteko hemen azpian duzuen marrazkiaren bidez ez bada. Mile mile milesker benetan!

    Muxutxu ikaragarri handia!

    eskerrik asko

    ...January 13, 2007 8:26 pm

                          Txipiroi

    Bederatzi hilabete baino gehiago nere buruaren baitan egon ondoren, hauxe dugu jaioberria. Esperientziarik ez du baina gauzak ikasteko gogoak ez zaizkio falta.

    Gaur, 2007ko urtarrilak 13, aurkezten dizuet guztioi eta esperoet zuok hurrengo hilabetetan berarekin konfiantza hartzea, hura zaintzea, zuen eta nire hitzekin ere "txipiroi-txiki" hau heztea ta bizipenekin aberastea.

    Muxutxu asko!!